Geen producten (0)

Een bed vol

Een bed vol

Voor de zwangerschap verklaarde ik mensen die met hun kind in hetzelfde bed sliepen voor gek, hartstikke gek. Want, een bed is voor jezelf en voor je man en daarmee basta. Samen slapen vond ik voor geitenwollensokkenmensen en dat was ik niet (toen nog niet in ieder geval). Tijdens de zwangerschap maakten we als ouders-in-spé dus braaf een babykamer. We zetten een wiegje op onze kamer voor de eerste maanden. We kochten dekentjes, lakentjes. Alles was compleet. De baby zou slapen in zijn eigen bed en wij waren daar hartstikke klaar voor. Dit was hoe het hoorde. Zo deed mijn omgeving het. Zo had ik het geleerd tijdens mijn opleiding Pedagogiek. 

En toen werd onze zoon geboren. Eenmaal thuis legde wij hem braaf in zijn wiegje op wielen en schoven we hem het hele huis door. Vaak sliep hij uren achter elkaar, maar hij leek ook rusteloos, op zoek. Hij zwaaide continu met zijn armen. Ik werd er wakker van. Met onze baby werd ik als moeder geboren en de moederhormonen raasden met zo'n 130 kilometer per uur door mijn lijf. We voelden ons kwetsbaar, maar werden gesteund door dat plotselinge moedergevoel dat boekdelen sprak. En die boekdelen gingen gek genoeg niet persé over een eigen bed, dat kan ik je wel vertellen. Mijn hart sprak veel meer over nabijheid, over bescherming, onafhankelijk van welke vorm. Juist wanneer het donker was.

Telkens wanneer ik dat kleine mannetje op mijn borst legde, veranderde onze druktemaker in de rust zelve. Alsof dit was waarnaar hij op zoek was geweest: ons. Maar ja, samen slapen met een kindje op je borst gaat best wel voor een uurtje, maar hele nachten, hele weken lang, is niet te doen. 

Inbakeren, kreeg ik als tip. En zo gezegd, zo gedaan. Ik leende een inbakerdoek van een vriendin, en we bakerde hem in. Meermalig. Maar het werd geen succes. Het zwaaien met zijn armen maakte plaats voor paniekerig gehuil. En dus zwaaide zoonlief lekker verder met zijn armen, zonder inbakerdoeken meer. En ik, ik werd er wakker van en we sliepen zo'n beetje omstebeurten met een baby op onze borst. De analyticus in mij ging op onderzoek uit en al snel stuitte ik op een blog over samen slapen. Over veilig samen slapen, want ik dacht dat dit altijd alleen maar onveilig kon. Ik las over andere culturen (lees: de meeste culturen), waarin samen slapen hartstikke normaal is. Ik las over onderzoeken die gedaan zijn naar de voordelen van samen slapen, ik las over alle vooroordelen die ik stuk voor stuk herkende. En ik las over de vooroordelen die stuk voor stuk werden ontkracht. En toen was ik om. Want, samen slapen deden we stiekem al, alleen op een onveilige, onwetende manier. 

We kochten een wollen deken, namen een bedhekje, ik ging in borstvoedingshouding liggen (zie Google) en onze lieve druktemaker mocht er voortaan naast. En weet je wat? Hij sliep als een roos en ze leefden nog lang en gelukkig. Just kidding. (Hij is nooit een geweldige slaper geworden, maar het wordt wel steeds beter en het samen slapen helpt ab-so-luut.)

Ondertussen heeft de grote man een kleine zus en weet ik dat het ook anders kan. Zij slaapt makkelijker, heeft niet continu behoefte aan nabijheid. Sterker nog, in de eerste week na de geboorte sliep ze zo 5, 6 uur achter elkaar. Ze slaapt wel lekker bij ons, want we zijn in het samen slapen gaan geloven, maar het is bij haar zeker geen must. Voor ons idee was het dat bij ons mannetje wat meer. Het was of dit, of heel veel huilen geworden, denk ik. 

De richtlijnen voor samen slapen gelden zeker niet voor alleen de radicale, leuke gekken zoals wij. Ook wanneer je heel soms in slaap valt tijdens het geven van borstvoeding in bed is veiligheid van groot belang. Ook wanner je een dreumes hebt die heel af en toe bij je in bed belandt bij wijze van uitzondering. Want, dekbedden (en nog wel meer: zie google voor alle richtlijnen) vormen een gevaar. Die isoleren namelijk zo goed, dat je kindje erdoor oververhit kan raken of kan stikken. En dat wil niemand, natuurlijk. 

Omdat nieuwe wollen dekens duur zijn, verkoopt Het zusje van Saar mooie preloved exemplaren. Gewoon, zodat samen slapen betaalbaar wordt en veilig. Niet alleen voor de radicalen, maar misschien ook juist wel voor de mama's en papa's die maar heel soms zwichten voor hun geweldige dreumes. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0 Reacties

Er is nog niet gereageerd

Reageer

Annuleren

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.

Facebook Twitter