Geen producten (0)

Geen zwangerschapsfeestje, maar een braakfestijn

Geen zwangerschapsfeestje, maar een braakfestijn

Als klein meisje dacht ik dat zwanger zijn een feestje zou zijn, compleet met slingers, ballonnen en taart. Manlief grapte altijd dat we supervruchtbaar waren en hij kreeg gelijk, want zelfs voordat we er nou echt over uit waren of we al wel klaar waren voor nakroost bleek er mama-in-spé te zijn geboren. Er verschenen twee streepjes op de gedane zwangerschapstest. Ik gilde na mijn prille ontdekking van blijdschap tegen het konijn en sprong letterlijk door de kamer. Er groeide een Jozua in mijn buik en ik had geen idee. Sterker nog, ik dacht dat er iets mis was met mijn lijf, want ik was de betreffende ochtend onwel geworden in de sportschool.

Er was vreugde alom. Even dacht ik na over een originele manier om de papa-in-spé toe te lichten, maar nog geen 10 seconden later schalde mijn stem door de telefoon dat we een kindje zouden krijgen. Er was niets mis met mijn lijf, we waren 'gewoon'  zwanger. Opluchting. Blijdschap. Feest. Vooral in onze harten, want natuurlijk zouden we het de rest van de wereld pas vertellen met een echofoto in onze handen. Rond een weekje of 12.

Wat kan de werkelijkheid anders zijn! Want vrouw, ik werd misselijk. MISSELIJK. MISSSS-SSSEEEE-LIJK. Ik vroeg mezelf serieus af wie de term ochtendmisselijkheid ooit bedacht had. Want ik was niet alleen 's ochtends beroerd, maar non-stop, 24 laaaange uren per dag. Was dit wat mijn vriendinnen gehad hadden? En zij werkten gewoon door? HOE DAN? Ik had geen idee, maar mijn respect voor hen groeide met de minuut. 

Er volgde geen zwangerschapsfeestje, maar een braakfestijn. Er volgden opnames, sondevoeding. Ik bleek al dagen hartstikke uitgedroogd. De zwangerschap verbergen bleek een onbegonnen uitdaging, want de misselijkheid verraadde ons geheim. Er was wel iets mis met mijn lichaam. Ik was niet alleen 'gewoon' zwanger;  ik had Hyperemesis Gravidarum.

Hypereee wat?

Laten we beginnen bij het begin: niet alle misselijkheid in een zwangerschap is normaal (wish I'd knew). Ja, er bestaat zeker zoiets als zwangerschapsmisselijkheid, ook wel ochtendmisselijkheid genoemd. Dit komt voor bij de meeste zwangere vrouwen en het hormoon HCG is to blame. Je lijf verandert tijdens een zwangerschap, er stijgen hormonen, er dalen hormonen, je hele lijf verandert.... het is hard werken geblazen, en vooral verhoogde HCG waardes kunnen leiden tot misselijkheid. Vaak gaat dit langzaam over tussen de 12e en 14e zwangerschapsweek, omdat de rol van het HCG hormoon er dan grotendeels opzit. De mate van misselijkheid verschilt per vrouw. Sommige vrouwen zijn hondsberoerd en bij lange na niet alleen 's ochtends misselijk, andere vrouwen hebben daadwerkelijk alleen last van ochtendmisselijkheid. Over het algemeen houd je echter wel wat binnen, kun je (nog enigszins) normaal functioneren met wat kleine aanpassingen en neemt de misselijkheid na week 14 langzaam maar zeker af. 

Sommige vrouwen, zo'n 2% van de Nederlandse mama's-to-be, krijgen echter andere koek voorgeschoteld. Zij zijn niet alleen 's ochtends misselijk, maar non-stop. Ze houden nauwelijks tot niets binnen en braken soms wel tot 40 keer per dag. Normaal functioneren is een grootse uitdaging en voor de meeste van deze vrouwen onmogelijk. Vaak leidt deze misselijkheid tot uitdroging en is er medicatie en vocht nodig to keep the mama and the baby alive. Diagnose: Hyperemesis Gravidarum. Op dat woord heb ik serieus moeten oefenen.

Hyperemesis Gravidarum is een zwangerschapsziekte die helaas nogal onbekend is. Er ontbreekt als gevolg gedegen kennis, ook in de medische wereld. Zo ken ik verhalen van huisartsen die dachten dat misselijke vrouwen in kwestie buikgriep hadden. Waren er verloskundigen die de vrouw niet doorstuurden naar het ziekenhuis, omdat misselijkheid er nou eenmaal bijhoort. En werden er uitgedroogde vrouwen naar huis gestuurd vanuit het ziekenhuis, omdat ze volgens een urinetest niet uitgedroogd bleken. Terwijl ze niet meer konden functioneren. Dus.

En daar word ik als idealist in hart en nieren dus hartstikke strijdlustig van en dan voel ik mezelf een beetje als David met een reuzegrote Goliath voor zijn neus. Want wat denkt die reus wel niet? Als gevolg schreef ik mijn verhaal op. Eerlijk, open, duidelijk leesbaar. Het werd een lekker klein boek dat je binnen een uurtje uit hebt, maar dat wel je ogen opent en lekker veel herkenning geeft. Bovendien doneren we vanaf heden 1 euro per verkocht boek aan Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum, de stichting op het gebied van deze onbekende ziekte, zodat ook zij zich kunnen inzetten om de ziekte bekender te maken. Want, zoals je twee weken terug al hebt kunnen lezen: Het zusje van Saar gelooft in leven. En zolang er zwangerschappen moeten worden afgebroken door een reus genaamd Hyperemesis Gravidarum, zetten wij ons graag in om te zorgen dat de ziekte bekender wordt. Want een wijs man zei ooit: je verslaat een vijand het makkelijkste wanneer je haar door en door kent. Bij deze zetten we Hyperemesis Gravidarum dus graag even in de spotlight, zodat ze uiteindelijk, op een mooie dag, hartstikke, hopeloos verslagen zal zijn.

Ken jij of ben jij iemand die extreem misselijk is (geweest)? Je bent niet alleen! 

Je bestelt De kleine dappere ridder & het paard op deze website voor 7 euro (inclusief verzendkosten is dit 12 euro of 13,95), maar het kan ook via de website  www.dekleinedappereridder.nl. Daarnaast kan je heel veel meer lezen over Hyperemesis Gravidarum via www.zehg.nl. 

 

 

 

0 Reacties

Er is nog niet gereageerd

Reageer

Annuleren

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.

Facebook Twitter